2000

 

2000_RomeROMEREIS 2000: Opvallende bijdrage door onze korpsleden tijdens festiviteiten in Rome

Een bijzondere ervaring. Wederom een bezoek aan Rome. Dit keer in het Jubeljaar 2000. Op woensdagmorgen 1 november vertrokken vanaf het Kerkplein 3 bussen met 124 personen naar Rome. Twaalf dagen trokken zij met elkaar op, leerden elkaar beter kennen en werden overladen met ervaringen. Hoogtepunt voor de meesten was de deelname aan de Nederlandse Dag op dinsdag 7 november. Een reis welke nog lang zijn effecten op de deelnemers zal hebben. Hieronder een kort verslag, want 12 dagen op reis met zoveel hoogtepunten is eigenlijk niet vast te leggen in een reisverslag. Wat moet je nu op papier zetten. In je hoofd gaat zo vreselijk veel om en de meeste ervaringen heb je nog lang niet verwerkt. Toch een poging, waarbij beseft moet worden dat elke pelgrim de Romereis op zijn eigen wijze heeft beleefd en op zijn eigen wijze in een verslag zou hebben vastgelegd.

 Woensdag 1 november

Zo rond 6.10 uur breng ik mijn spullen naar de auto. Op de Koningsweg zie ik een bus van Pelikaan Reizen langs rijden. Ik spoor de anderen aan om voort te maken, want ik wil eigenlijk op het Kerkplein zijn om de bussen op te vangen. Bijna in de auto plaats genomen wordt geconstateerd dat de wandelstokken van de buren nog niet in de kofferbak aanwezig zijn: alle sloten er maar weer af en snel pakken en inladen. Onderweg naar het Kerkplein komen we de bus tegen. We rijden voorbij en geven een seintje dat hij kan volgen. Het blijkt bus 4 te zijn van Schmitz Reizen uit Susteren. De chauffeur had overnacht in De Biltse Hoek. Op het Kerkplein staan al heel wat reizigers klaar om te vertrekken. Tegen half zeven volgen de bussen 2 en 3. De koffers worden ingeladen en de chauffeurs brengen ons naar Venray, alwaar Henk en Hank bij bus 2 en 3 achter het stuur plaats zullen nemen. Pierre van bus 4 was vanaf het begin aanwezig. Nadat we uit Venray waren vertrokken was er een eerste kennismaking met onze chauffeur Henk (bus 2). Een rustige en vakkundige rijder zoals tijdens de reis later bleek. Op de eerste parkeerplaats over de grens werd wederom gestopt om geld af te geven en papieren in ontvangst te nemen. Daar maakten we kennis met veel meer pelgrims die naar Rome gingen. Bij de lunch werd overduidelijk dat wij met 19 bussen met ruim 700 pelgrims waren, aangezien voor allen was gekozen voor een lunch in hetzelfde restaurant. Doordat het vanwege Allerheiligen zeer rustig was in Duitsland kwamen we bijna tegelijkertijd aan voor de lunch. Dat betekende voor onze passagiers, die als een van de laatsten aankwamen lang wachten voordat plaats genomen kon worden. ’s-Avonds werd overnacht in Zusmarshausen: een echt Duits hotel met goed eten. We zouden er op de terugweg weer terugkomen.

Donderdag 2 november: Allerzielen

In alle vroegte werd de tweede reisdag aangevangen. Al na korte tijd kwam het bericht door dat de San Bernardinotunnel in Zwitserland voor alle verkeer was afgesloten vanwege sneeuw en ijs. Bij de grens Oostenrijk/Zwitserland werd door onze chauffeurs gevraagd naar de actuele stand van zaken. Onze chauffeurs besloten op basis hiervan de route via deze tunnel toch te vervolgen. Dit betekende een besparing ten opzichte van alle anderen met zo’n twee uur. De meeste bussen reden om via Zurich. We waren als eerste op het lunch-adres in Noord-Italië. Vervolgens werd de reis voortgezet naar ons overnachtingsadres in Lido di Camoiore in de buurt van Viareggio aan de kust. Daar waren wij rond half acht. De laatste reizigers zo bleek later waren pas na elven op hun plaats van bestemming.

Vrijdag 3 november

Mijn verjaardag: ik werd die dag 50 jaar . Dus Abraham stond al vroeg op de stoep van het hotel ondersteund door alle Soester medereizigers ook van de bussen die in een ander hotel sliepen. Muziek van tamboer en hoornblazers: een echt feest met een feestlied. Daarna op weg voor een rondleiding door de stad Florence. Een mooie stad met veel bezienswaardigheden, waaronder kathedraal en doopkapel. Jammer dat het zo regenachtig was. Aan het eind van de middag weer terug naar ons hotel. Bij het diner werd nog een lied ten gehore gebracht ter ere van mijn verjaardag. Als klap op de vuurpijl had het hotel gezorgd voor een heuse taart als dessert. Een verjaardag om nooit meer te vergeten.

Zaterdag 4 november

Weer vroeg op reis. In de ochtend nog een bezoek met rondleiding aan Sienna, een stad met een eeuwenlange historie. Ook daar een bezoek gebracht aan de immense kathedraal en het plein waar eens per jaar de paardenraces worden gehouden. In Sienna slechts weinig tijdig om op eigen gelegenheid de stad te verkennen. In het begin van de middag weer allemaal de bus in voor het laatste stukje van de heenreis. We reden langs Rome en kwamen aan het begin van de avond aan in Fiuggi een plaats zo’n 35 kilometer van Rome. Een hotel alwaar eigenlijk alleen maar Italiaans werd gesproken. Nette kamers en goed eten. Die avond ging eenieder toch redelijk vroeg naar zijn kamer om te gaan slapen.

Zondag 5 november

De dag van de kennismaking met Rome. Zo rond 10.00 uur werd er verzameld in de nabijheid van het Collosseum alwaar de rondwandeling begon onder leiding van Hadelinde van Bruggen, een gids die we al in 1990 hadden leren kennen. Rome was die dag autovrij, dus er moest wat meer gewandeld worden omdat de bussen ook niet overal naar toe reden. Veel vertier op straat en al wandelend naar de Sint Pieter, alwaar lange rijen stonden te wachten voor een gang door de Heilige Deur. Een bezoek aan de Sint Pieter was die middag dan ook niet mogelijk. Wel was er een viering georganiseerd in de Friezenkerk. Nadat de TV alle spullen had opgeruimd als gevolg van de uitzending van de viering, konden wij plaats nemen. Het kerkje was tot de laatste stoel bezet. Pastor Hans van de Schepop ging voor in een gebedsviering. Ook vele anderen hadden plaats genomen in de kerk en vierden met ons mee in gezang en gebed. Door sommige werd wel gevraagd waarom op deze zondag niet was gekozen voor een eucharistieviering, echter deze gebedsviering werd ook ervaren als een mooi meditatief moment op deze reis. Alhoewel was afgesproken om rond 16.00 uur Rome weer per bus te verlaten was dat ons niet gegeven, omdat enkelen wat meer tijd nodig hadden om bij het vertrekpunt terug te komen. Zoals bij een dergelijke pelgrimage hoort, werd op iedereen gewacht.

Maandag 6 november

In alle vroegte en dan praatje over een tijd die ligt tussen 6.00 en 7.00 uur werd ontbeten om daarna naar Pompeï te vertrekken. Het was op de heenreis wisselend weer, zon maar ook af en toe een bui. In Pompeï was het stralend weer tijdens de rondleiding door de ruïnes van deze 7e eeuwse stad. Van tempels tot woonhuizen, van badhuizen tot bordelen. Aan alles werd een bezoek gebracht over de wegen die bestonden uit keien en hier en daar een wielspoor van de karren. Na een lunch werd de terugreis richting Rome aanvaard, alwaar om 17.00 uur werd deelgenomen aan de Vesperviering die aan de vooravond van de Nederlandse Dag werd georganiseerd en waarin Mgr. De Jong (door sommigen gekarakteriseerd als Te Jong) voorging. Voor de leden van het gildekorps en bestuur was een speciale rol weggelegd. Zij leidden de voorgangers naar hun plaats, ging voorop in de processie en legden de Eed van Trouw af. Zeer opvallend en indrukwekkend in de basiliek van Paulus-buiten-de-Muren. Er leek sprake van een voorrecht voor Soest, maar gezien de logistiek in Rome was niet anders mogelijk. De Soesters hebben er wel wat voor moeten doen, op indringend verzoek van de organisatie.

Dinsdag 7 november: Feest van Sint Willibrord; de Nederlandse Dag

Deze dag werd door velen getypeerd als het hoogtepunt. Krap op tijd in Rome werd opgesteld voor een intocht in de Sint Pieter. Dit gebeurde als van wat men van gilden is gewend: met slaande trom, hoorngeschal en vliegend vaandel. Voor ieder was een plaats in die immense basiliek. De bisschoppen celebreerden eerst een viering, waarin de Soesters zorgden voor het signaal. Vele priesters gingen mee voor, waaronder onze eigen pastor. Het moment dat de Paus binnenkwam was voor velen een moment om stil van te worden. Heel indrukwekkend en velen zagen hem op korte afstand. Ikzelf mocht hem als mede-organisator van de reis een hand drukken tijdens de audiëntie. Een heel mooie ervaring, die niemand je kan afnemen. Wat het je doet is niet onder woorden te brengen. Wat zijn nou de momenten van deze viering in de Sint Pieter, die direct bij je opkomen? Het moment van binnenkomst van de Paus (met alle lampen fel aan), met daarvoor al de wisseling van de regie in beveiliging, het moment van die persoonlijke handdruk, het moment dat je naast die vaandeldrager staat om te wachten op het overvendelen, en het moment dat een van de bisschoppen het 7e couplet van ons volkslied inzet. In gildesfeer trokken we ook de Sint Pieter weer uit en spoedden ons naar de bus om ons om te kleden. Vervolgens weer terug naar het Sint Pietersplein, alwaar een lunch in ontvangst kon worden genomen die op de trappen zittend door velen werd genuttigd. Om 13.00 uur startte het Kerkenpad. Wij sloten ons aan bij de Tocht van de Martelaren met Mgr. De Jong. We kwamen onderweg in enkele zeer mooie kerken, alwaar werd gezongen, gebeden en geluisterd naar de verhalen over de geschiedenis van de bezochte kerken. De TV volgde ons in sommige gevallen misschien wel hinderlijk. We kwam net voor het losbarsten van een noodweer aan in de Sint Jan van Lateranen. Het was de bedoeling dat wij in processie door de Heilige Deur zouden gaan. Door het slechte weer namen we maar vast plaats op de stoelen in deze kerk. Het was rommelig en rumoerig. Mgr. Wiertz nam het initiatief tot het bidden van de Rozenkrans. Direct was er gemeenschap in de kerk. Gezamenlijk werd deze indrukwekkende dag afgesloten. Het duurde na afloop nog wel enige tijd voordat ieder een plekje in zijn/haar bus had gevonden. Het diner was die avond ver na negenen.

Woensdag 8 november

Alhoewel een tocht naar Rome op het programma stond, was al op zaterdag besloten deze tocht om te zetten in een wat langer verblijf in Fiuggi. We konden wat uitrusten en de opgedane indrukken verwerken. Rond het middaguur stapten we in de bus voor de tocht naar Spoleto, alwaar ons volgend overnachtingshotel zich bevond. Door de regen was er weinig animo om het stadje te bezoeken, alhoewel het vol met bezienswaardigheden was. Nadat ieder zijn kamersleutel kreeg uitgereikt en zijn/haar spullen op de kamer had achtergelaten, verzamelden ieder zich voor het nuttigen van een aperatiefje. Dat werd een bijzondere ontmoeting. Het werd een samenkomst waarin duidelijk bleek dat de spanning die er tijdens zo’n reis aanwezig is om alles wat geboden wordt te beleven er vanaf viel. Nadat het eerste lied was ingezet volgden er meer en het werd een groots feest, dat doorging tijdens het diner. Liedjes en sketsjes volgden elkaar op. Dat alles bood weer energie voor het vervolg van de reis.

Donderdag 9 november

In de ochtend was er uitgebreid gelegenheid om Assisi met zijn mooie kerken te bezoeken. De sfeer van Sint Franciscus liet ieder over zich komen. Na dit bezoek werd de reis naar Venetië aanvaard. Daar bleek nog eens hoe chaotisch het diner kan verlopen zodra veel bussen in eenzelfde hotel hun intrek nemen. Die ervaring is opgepakt voor wat meer structuur de volgende dag, zodat alles wat aantrekkelijker verliep. Sommige legden die avond nog een kaartje en namen hun kans waar voor een bezoek aan de zee.

Vrijdag 10 november

Het weer zag er bij het opstaan goed uit. Ze zon scheen en rond 8.45 uur stond ieder klaar voor een bezoek aan Venetië. Daarvoor moesten wij ons verzamelen bij een haven voor een boottocht over het water naar het San Marcoplein. De mist was duidelijk aanwezig, waardoor wat minder zicht en uitzicht. Aangekomen in de buurt van dit waterstadje trok de mist op en werd bij aankomst op het land een introductie verzorgd over Venetië zodat ieder goed zijn eigen weg kon vinden. De een zocht de markt, de ander de winkeltjes en de meesten brachten ook een bezoek aan de basiliek van San Marco en bewonderden het gouden altaar. Zo rond 16.00 uur was ieder weer voor de terugtocht verzameld en was ieder tijdig in het hotel.

Zaterdag 11 november

De echte terugreis werd aanvaard. De natuur gaf zijn veelzijdigheid in kleur prijs. Zelfs de route over de snelweg was van begin tot eind genieten. Een lunch in een gezellig restaurant, alwaar ook Prins Karnaval zich presenteerden was een kort intermezzo, waarna via de Brenner de tocht naar Zuid-Duitsland werd vervolgd. Er werd gekozen voor een toeristische route door Oostenrijk, waarbij de sneeuw kon worden aangeraakt op de Fernpas. Bijtijds waren we weer in het ons al tijdens de heenreis bezochte hotel.

Zondag 12 november

De laatste dag. We gingen naar huis. In Asschaffenburg werd in een kasteel de lunch gebruikt. Regelmatig werd er langs de snelweg gestopt met als laatste doel restaurant De Ster in Nieuwcuyk. Alle busreizigers gingen daarheen voor het diner. Daar werd van alle bekenden afscheid genomen en onder het eten werd de reis afgesloten door de directeur van Pelikaan Reizen en mijzelf namens de Stichting Pelgrimage. Rond 21.00 uur waren de Soesters weer op het Kerkplein, alwaar vluchtig afscheid werd genomen, want ieder wilde naar zijn eigen huis.

Tot slot

We hebben weer een reis achter de rug, waarvan velen gesterkt zijn thuis gekomen. De luxe van het groepsgebeuren, de ervaringen die zijn opgedaan, het mooie wat met elkaar is beleefd. Dat alles roept de vraag op naar meer. Opnieuw een pelgrimage. Het doel is nog niet bekend. De opgedane ervaringen van deze reis zijn zelfs nog niet verwerkt. Waarom een dergelijke pelgrimage, waarom die belangstelling (niet alleen van de deelnemers maar ook van de media), het zijn allemaal vragen die we hier niet willen en moeten beantwoorden. Eigen indrukken zijn het belangrijkste. De opzet en uitvoering was geslaagd niet alleen voor onze eigen gildeleden maar ook voor al onze gasten waaronder een delegatie van de Samen-op-Weg gemeenten in Soest. Het gilde heeft zich weer van zijn goede kant laten zien.

René van Hal

Dit verslag is opgenomen geweest in “De Gildepraot”, het verenigingsblad van het Groot Gaesbeeker Gilde of Sint Achten Schuttersgilde van Soest.